Waaaaat!!?? Een kus in aflevering 4? Is dat een nieuw record? En niet één kus, ze gingen maar door. Kusje bij het meer, kusje in de keuken, kusje aan tafel. Bovendien vlogen de ‘schatjes’ en ‘lieverds’ ons om de oren.
Het is ongelofelijk. Zo zit je naar een man te kijken die liever lui is dan moe. En zo zien we iemand die een bosje tulpen koopt en de hele avond in de pannetjes staat te roeren. Allemaal voor zijn pareltje. Bel die andere kandidaten maar af hoor, dit is d’r.
Of juich ik te vroeg? Misschien komt Robin volgende week ineens niet meer uit zijn luie stoel. Of maakt ‘ie een vrouwonvriendelijke kutopmerking die in het verkeerde keelgat schiet. Of hij is het koken beu en schotelt Pearl een thuismenuutje voor waarna ze slaande ruzie krijgen.
Allemaal mogelijk, maar ik wil er niet aan denken. Bij mij is het glas halfvol. Robin en Pearl worden samen gelukkig en dit weekend wordt het 20 graden.
Ook Sjaalmans heeft het naar haar zin met de tweede kandidaat. Ze kocht zelfs drie soorten ham voor Ben. En hij mocht koffie drinken uit haar lievelingsmok. Eentje waar Sigmund Freud op staat, de bekende politicus. Claudia vindt Ben een prachtmens. En Ben? Die is vooral druk met Duolingo. Ein Riesenschnitzel is natuurlijk makkelijk. Maar wat is ‘Jungiaans therapeut’ eigenlijk in het Duits?
Snel door naar iemand die voor de verandering eens niet uitkijkt op een begraafplaats. Ze heeft alleen ook geen voordeur. Tja, je kunt niet alles hebben in het leven.
Edwin is de eerste die bij Monique op bezoek komt. Hij nam een smerige appeltaart* mee en stelde zich niet voor. Monique moet dus nog een list verzinnen om achter zijn naam te komen. Ik zou vragen: ‘Hoe spel je jouw naam eigenlijk?’
*Gadverdamme, alweer iemand die het een goed idee vindt om fruit warm te maken.
Edwin is in principe een schatje, maar Monique vindt het nog wat onduidelijk wanneer hij serieus is en wanneer hij een grapje maakt. Ik zeg altijd: bij twijfel gewoon heel hard lachen. Tweede minpuntje is dat hij met de steelpan heel hard over de keramische plaat schuift. Ik geef de beste man twee dagen. Max.
Tot slot Hans. De man met de warme voet. Na een paar lekkere pilletjes bij het ontbijt gingen ze met de rolstoel op pad. In het koffietentje deed Hans zijn uiterste best om Yvonne af te schrikken. ‘Normaal gesproken loop ik 50 kilometer. Door de bergen. In de sneeuw. Op sokken. Zonder water. Eigenlijk moet jij dat ook kunnen.’
Zo, dacht Hans. Binnenkort weer lekker ’s ochtends alleen in alle rust het nieuws op de iPad lezen.
