‘Er is geen één vezel in mijn lijf die dacht: ik wil deze vrouw leren kennen.’ Aldus Klaas. En dat is hartstikke sneu voor Karine, want die zag het al helemaal voor zich. Lekker haar verjaardag vieren in de bergen en dan ’s avonds met haar neus door Klaas zijn armhaar. Want daar houdt Karine van hè, borsthaar en armhaar.
Ik vind dat je sommige dingen beter voor jezelf kunt houden. Zelf heb ik dat bijvoorbeeld met wattenstaafjes. Ik vind weinig dingen lekkerder dan na het douchen met een wattenstaafje rondjes draaien in mijn natte oor. Heerlijk is dat. Maar om zoiets nou openlijk aan een groot publiek te verkondigen gaat mij te ver. Straks word ik op straat nog nageroepen: ‘He Evers, ouwe gek, ga je weer wattenstaafjes kopen?’
Het ging daar in Oostenrijk natuurlijk al mis bij de hartjes op de autoruit. K hartje K, had ze geschreven. Klaas zei dat ‘ie het vooruitstrevend vond, maar het was natuurlijk waarschuwingssignaal nummer 2. Nummer 1 was toen ze de hond begroette met een heel gek stemmetje (waarom doen mensen dat?). Daarna praatte ze vijf kwartier in het uur, maar de emmer liep pas echt over toen ze op de wc zijn parfum had gebruikt.
Klaas was in shock en Karine gaat haar administratie toch thuis doen. Net als haar verjaardag vieren. En kletsen. En stucwerk aanraken. Het schijnt dat ze op haar autoruit het hartje heeft veranderd in de letter ‘A’. KAK!
Verder wil ik het even hebben over lasagne-gate. Omdat Claudia binnen de planten water ging geven, had Ben minstens drie uur voor zichzelf. Hij besloot Clau te verrassen met een vegetarische lasagne op een picknickbankje. De setting was gezellig en Claudia stookte het vuurtje nog wat op met vragen als ‘Ben je een billen- of borstenman?’ en ‘Waar word jij warm van?’.
Dit is het. Dacht Ben toen. Alles klopt. Dit is hét moment om een arm om haar heen te slaan.
De rest is geschiedenis. Over een jaar of twintig zeggen we: ‘Weet jij nog toen Ben ineens die arm om Claudia heen sloeg.’ En ook in cursusboeken over ongewenst gedrag gaat dit zeker nog jaren terugkomen. Nooit zomaar een arm om een vrouw heen doen als je vegetarische lasagne hebt gemaakt. Helemaal niet als je weet dat de vrouw in kwestie liever een sjaal heeft.
Arm Ben. Hij blijft wel, maar dit gaat natuurlijk nooit wat worden. Dat wist ik al toen Claudia hem ‘een lieve man’, ‘een droppie’ en ‘echt een schatje’ noemde. Op zo’n moment kun je eigenlijk beter je koffers pakken.
Net als die zelden tot nooit zingende vrachtwagenchauffeur bij Hanneke. Echt een schatje, maar hij praat nog minder dan dat hij zingt. Of die meneer met die hysterische overhemden bij Monique. Ook zo’n ontzettend lieve man. Ja, dan weet je het wel.
Bij Hans neemt niemand nog de benen. Beide dames staan op goede voet met de gastheer, maar vinden het ook lastig om bij de wat afstandelijke Hans voet aan de grond te krijgen. Gelukkig houden ze voet bij stuk en besluiten ze vandaag op dezelfde voet verder te gaan als gisteren. Maar eerst te voet naar buiten om wat scheetjes vrij te laten.
Ondertussen heeft Hans het zichtbaar lastig. Hij moet een beslissing nemen, maar wil het slechte nieuws ook niet ineens voor iemands voeten werpen. Dat verdienen de dames niet. Bovendien wil hij met allebei op goede voet blijven staan. Waarschijnlijk laat hij morgen zijn voeten spreken en gaat hij met handen en voeten uitleggen dat Yvonne zich uit de voeten mag maken.
Tot morgen. Oh ja, het wordt koud vannacht dus vergeet geen white spiritus op je banden te gieten.
