De eerste pannenkoek mislukt altijd. Daar moet ik aan denken als ik overal die eerste kandidaten zie aanmodderen.
Neem nou die vrouw bij Klaas. Ik weet haar naam niet eens meer, dat zegt genoeg. Wat denkt die vrouw nou? Ik reis naar Oostenrijk en dan ga ik met Klaas aan een tafeltje zitten en dan lekker de andere kant op kijken? Handjes om de thee en zwijgen. Waar slaat dat op?
Bij Hanneke zit ook zo’n figuur. Een zingende vrachtwagenchauffeur, maar lullen? Ho maar. Hij heeft karaoke als hobby, maar kan van het zingen niet zijn werk maken. Ik kan dat denk ik wel, maar ik heb al werk. En een hobby: stukjes voor jullie typen.
Ook bij André is de eerste kandidaat geen schot in het rood. Ik zeg het bewust verkeerd, want dat doet Eva ook steeds. Ze hoopt als goede vrienden de deur uit te gaan, maar gelukkig was de kogel uit de kerk. Ze gooit de theedoek wel wat vroeg in de ring, maar ergens is het ook wel stoer dat ze de koe zo snel bij de ballen pakt. Soms moet je gewoon de knoop doorsnijden.
Tijdens het skiën bleef nieuweling Mylene trouwens thuis. Ze zat met een verkoudheid. Bovendien zijn die lange latten niets voor haar. Mylene doet aan schieten. Op een goede dag schiet ze 85. Of dat punten, kleiduiven of wolven zijn, vertelt het verhaal niet. Wel dat ze darten heel erg stom vindt.
Als ik André was, had ik gezegd: ‘Nee, dat schieten van jou, dat trekt volle zalen. Zullen we de kijkcijfers van darten en schieten eens met elkaar vergelijken? Oh nee, dat kan niet. Schieten is nooit op tv. En weet je waarom niet? OMDAT NIEMAND DAT ENE MOER INTERESSEERT.’ En dan zou ik heel stoïcijns de keuken inlopen en champignons gaan snijden.
Robin heeft meer geluk, want die heeft kandidaat 2 al op bezoek. Pearl is een kunstenaar en omdat ze lekker veel knuffelvlees heeft, doet Robin alles voor haar. Een schildersezel in elkaar knutselen bijvoorbeeld. Kleine moeite voor een handige meubelspuiter. Het schilderij dat Pearl uiteindelijk maakte vond ik persoonlijk geen pareltje, maar misschien ligt dat aan mij.
Volgens Pearl schuilt er ook in Robin een kunstenaar. Die moet zich alleen nog ontluiken. Als ik Pearl was, zou ik oppassen met zulke uitspraken. Voor je het weet gaat Robin er zelf ook in geloven, wil hij het knuffelvlees naschilderen en lig je drie uur lang nakend op een Zweedse tweezits.
Wie hebben we dan nog meer? Oh ja, Elsje. Die is na een paar lange dagen wel klaar met Jeroen en zijn cowboyverhalen dus die mag zeventien duizend kilometer naar huis rijden met het dak open. Sigaar in de mond en karren maar.
En toen was alleen Gilbert nog over. Gilbert en Elsje. Als het ooit wat wordt, kunnen ze een naambordje nemen met ‘Gilbelsje’ erop. Maar zover komt het nooit. Elsje ziet vast snel in dat Glijbert iets te graag wil. Als ik haar was, deed ik ’s nachts de slaapkamer op slot, want voor je het weet zit ‘ie huilend bij je op bed.
Tot morgen!
