JAAAAAA, ZE ZOENEN. ZE ZOENEN. BEL DE KRANT. APP HET ACHTUURJOURNAAL. MAIL NU.NL. DICK LOCK EN MONIEK LINSSEN LATEN EINDELIJK HUN REPTIELENBREIN SPREKEN.
Zo. Sorry hoor. Ik liet me even gaan. De laatste keer dat ik zo schreeuwde, was toen Dennis Bergkamp 2-1 maakte tegen Argentinië in 1998. Voor de jonge lezers: Dennis Bergkamp is een oud-voetballer en 1998 is een jaartal van vroeger. Goh, ik word echt oud. Nog even en ik ga met een stok lopen. Straks meer over Rolf. Nu eerst de beste samenvatting van het seizoen.
Dick en Moniek dus. Na dagenlang om elkaar heen draaien is de beer los. Of Dick nu ook de slang los laat, is nog maar de vraag, maar het begin is er. Bovendien, het is hier geen Tsjechië hè? Het voordeel voor Dick is dat hij nu ook geen nieuwe profielfoto voor Tinder meer hoeft te maken met een grote vis in zijn handen. Iets wat sowieso lastig zou worden, want ze vingen precies niks.
Nee, vissen met een hengel is niets voor Dick. Het voelt ook heel onnatuurlijk aan. Als Dick een vis wil, laat ‘ie zich normaal gesproken als een aal in het water glijden en zwemt ‘ie langzaam stroomopwaarts. Als er dan een zwarte piranha langskomt, slaat Dick hem met zijn blote klauwen uit het water en vangt hij de modderfokker op met zijn mond.
Ik denk dat zoiets niets voor Rolf is. Hij houdt weliswaar van een goede zeetong (hoewel dat erg voor de hand ligt), maar op een of andere manier vind ik Rolf meer een man voor een hengel. Lekker old skool vissen. Waarschijnlijk maakt ‘ie dan ook allemaal foto’s van zijn vangst. Niet voor Tinder, maar om later zelf terug te kijken op de iPad.
Magda vindt dat getuur op die schermpjes maar niets. Rolf kan ook even komen helpen, zoals Gène dat doet. Die is al voor dag en dauw opgestaan om een rol aluminiumfolie te bemachtigen. Of zoals Daniël zou zeggen: alalaminiumfolie. Of zoals JP zou zeggen: aluminiumfoliolie. Het is allemaal wat.
En zo zit Magda dus met twee uitersten opgescheept. Aan de ene kant een mompelende Limburger die wel heel erg zijn best doet om bij de gastvrouw in een goed blaadje te komen. En aan de andere kant een mopperende Mokumer die met tegenzin aan tafel komt als Magda hem roept: ‘Kladiladi Rolf, het eten is klaar.’
Toch gingen mijn gedachten tijdens Magda’s gezellige vriendenetentje uit naar nog iemand anders: Bassie. Hij lust niks en spreekt geen woord Frans (behalve café en sandwich) en ik had zo graag gezien hoe hij zich staande had gehouden met handen en vliegen. Het had waarschijnlijk het tv-moment van het jaar opgeleverd. Maar in plaats daarvan moesten we het doen met een man onder een panterkleedje.
Magda heeft het ook in de smiezen: ‘Rolf is gewoon te oud voor me’. Het liefst stuurt ze hem morgen naar huis, ware het niet dat twee dingen daar een (wandel)stokje voor steken. Punt 1: zijn BMW cabrio staat nog bij de garage. Punt 2: Rolf wil nog een keer met haar uit eten. Op sjiek zelfs. Liefst in een sterrenrestaurant. Heel slim Rolfie, zo heb je mooi nog een paar dagen vakantie.
In Italië heeft de spek-en-bonen-man eigenlijk ook vakantie, want liefde zit er natuurlijk niet in. Eveline heeft haar hart al vergeven aan Bart en hoezeer ze ook haar best doet om Richard een kans te geven, ze krijgt Bart niet uit haar hoofd. Bovendien vindt ze Richard nog wat gespannen, afwachtend, gereserveerd, stijfjes, krampachtig, terughoudend, geremd, voorzichtig, behoedzaam, ingetogen, gesloten, verlegen en een beetje schuw.
Maar… Eveline heeft toch iets gevonden waarbij Richard een streepje voor heeft op Bart. Hij heeft namelijk groene handen. Superfijn, want dan kan Ries mooi het bloemenperkje afmaken. En voor Bart ook heerlijk, want die heeft grijze handen zonder nagels en nu hoeft hij die kloteklus mooi niet meer te doen als hij terug is.
De vriendinnen van Eveline zijn overigens wel onder de indruk van de spek-en-bonen-man en willen maar al te graag op het reservebankje plaatsnemen. Van Bart hebben ze een minder hoge pet op: ‘Nummer 4, was dat niet die man die moeite had met de harde grond?’ Vervolgens beginnen ze Eveline toe te zingen. Niemand weet waarom.
Van spek-en-bonen-man naar Eric is een kleinere stap dan Eric zou willen. Ingrid is blij om hem ’s ochtends te zien, maar wel gewoon vriendschappelijk. ‘Eric is gewoon een fijne kerel.’ Helaas wil Eric meer. Uit pure frustratie heeft ‘ie de lege doos vlokken al tot moes geslagen. Toch gaan ze voor de gezelligheid een uitje doen. Op het programma: honing proeven en schildpadden voeren.
Rick, ga je nog iets schrijven over hondje Donna die over het dak liep?
Nee. Ik zou niet weten waarom. Bovendien, ik moet het ook nog over de poes van Rob hebben en het is hier geen Freek Vonks dierenshow, dit is de column van Rick Evers.
Honing proeven deden ze met een prikkertje. Ik was even bang dat ze met hetzelfde afgelikte prikkertje van de ene in de andere honingpot zouden gaan, maar ze hielden het netjes. Trouwens, over honingpot gesproken: als je echt een lekkere pannenkoek wil eten, ga dan naar de Honingpot in Epe. En nee, ik krijg niet betaald voor deze reclame. Een glimlach van Martijn en Melissa is genoeg.
Na de honing ging de reis verder naar de schilpadjes. Ingrid noemt ze ‘de Chippendales’, maar niemand weet waarom. De turtles kregen een blik hondenvoer en stukjes brood. Dat is eigenlijk niet goed voor ze, maar ach, het is zo leuk om ze te voeren. Het zijn toch zulke grote dierenliefhebbers, die Ingrid en Eric. Morgen hebben alle schildpadjes buikpijn.
De laatste stop van deze dag bomvol activiteiten is in het plaatsje Agiassos. Supertoevallig, want dat zeg ik altijd als ik mijn teen stoot: agiassos! Het gaat weer goed trouwens, bedankt voor jullie belangstelling. Ingrid en Eric drinken cola op het terras en hebben een oppervlakkig gesprek, want dat is wel zo veilig. Ze zagen ook een mooie poes, wat mij natuurlijk weer ontzettend goed uitkomt.
‘Dit is pure dierenmishandeling.’
‘Die kat is gewoon geschoren omdat ‘ie klitten had.’
‘Ik denk dat de kale poes een aanvaring had met de grasmaaier.’
‘Ze kijken nooit naar die kat om.’
‘Ze aaien die kat heus wel, ze zenden het alleen niet vaak uit.’
De meningen over de halfkale poes van Rob lopen nogal uiteen. Ik ben zelf geen kattenmens, dus ik ken de waarheid niet, maar om Rob van dierenmishandeling te beschuldigen gaat wat mij betreft te ver. Ik heb altijd geleerd dat mannen maar 1 ding tegelijk kunnen. En aangezien Rob geen aandacht schenkt aan vrouwen, moeten zijn poezen wel een topleven hebben daar in Estadens.
Wie dat nog maar moet afwachten, is Margot. Ze mocht weer komen opdraven omdat Rob alle andere vrouwen inmiddels heeft gewogen en te licht heeft bevonden. Margot heeft het thuis zwaar gehad. Ze was opgefokt, van slag en emotioneel. Dagenlang geen taart eten, dat doet wat met een mens. Gelukkig had Rob er weer eentje gemaakt. Wel een lelijke dit keer, maar met wat slagroom erop zie je daar niets meer van.
Of het verblijf van Margot dit keer wel goed uitpakt, betwijfel ik. En Margot zelf ook. Ze hoopt snel een uitbundige versie van Rob te zien, maar voorlopig is het nog gewoon Rob. Voor de zekerheid heeft ze alvast een foto gemaakt van de lul van Estadens. Die kan ze altijd nog aan haar kleinkinderen laten zien en zeggen: ‘kijk, deze meneer heeft oma vroeger twee keer voor Jan Lul naar Frankrijk laten komen.’
Morgen vindt Rolf het jammer dat het zo gaat. Magda en Gène vinden het minder jammer dat Rolf gaat.
***
Heb jij je al ingeschreven voor mijn masterclass en het grote B&B e-book? Het kan nu nog. De inschrijving sluit bijna. Meer info en inschrijven doe je hier.
