Ik dacht eerst dat Erik een praatjesmaker was. Totdat er een nog grotere praatjesmaker binnenkwam. Dat maakt Erik meteen een stuk sympathieker. Grappig, hoe dat werkt. Even volhouden nog, Eer. Motormuis is vast zo weer weg. Ik zeg Motormuis is vast zo weer weg.
En de dag begon zo goed voor Erik. Samen met Ingrid verjaardagsboodschappen doen vindt ‘ie heerlijk. Een groot stuk worst. Bier, bier, bier. Het lijkt mijn vrijdagavond vriendenavond van 1995 wel. Flesjes bier op tafel, plakjes worst erbij en lekker kaarten met Flippo’s als inzet. Als het flesje leeg was, moest het meteen in het krat, want stel dat onze ouders binnenkwamen en de tafel stond vol lege pijpjes. Dat kon echt niet, we waren nog geen duizend weken oud.
Met de voorbereidingen voor het feest van George Erik Clooney in volle gang, kwam Motormuis aangereden. Hij vindt zichzelf intelligenter dan de gemiddelde Nederlander en heeft drie eisen voor zijn toekomstige partner:
1. Ze moet intelligent zijn. En volgens Motormuis kun je dat testen door taalgebruik. Morgen neemt ‘ie Ingrid een dictee af.
2. Ze moet zo goed als niet gelovig zijn, want gelovig zijn is een vorm van niet-intelligent zijn. Persoonlijk geloof ik hier niet zo in, maar misschien ben ik er niet intelligent genoeg voor.
3. De humor moet passen. En dat klopt natuurlijk. Piet uit Weert kan daarover meepraten. Lees je nog mee Piet, ouwe grappenmaker?
4. De uiterlijke aantrekkelijkheid moet in orde zijn. Bij Ingrid zit dat volgens Motormuis wel snor. Ze deed hem aan zijn eerst ex denken waarmee hij tongzoende. Wat mij betreft had deze zin wel mogen sneuvelen in de montagekamer, maar ja. Ik ga er niet over.
De mensen die intelligenter zijn dan de gemiddelde Nederlander hebben ongetwijfeld gemerkt dat dit geen drie maar vier eisen zijn. Dat klopt natuurlijk, maar laten we daar niet over vallen. Motormuis is waarschijnlijk minder intelligent dan de gemiddelde Nederlander en het is niet netjes om daar grappen over te maken.
De vraag of Erik zich echt zorgen moet maken, werd al snel beantwoord. Motormuis trok bam bam zijn kleren uit en flikkerde alles zo op de grond. Het is dus geen opruimer, maar een rotzooimaker. Daar houdt Ingrid niet van. Bovendien had Motormuis een half uur na zijn komst nog steeds niet uit zichzelf opgemerkt dat er onkruid in het grind stond. Ingrid moet daar godverdomme ook alles alleen doen.
In Suriname heeft Dick vannacht alles goed op een rijtje gezet en tadaa: het is ineens zo klaar als een klontje. Hij wil Moniek beter leren kennen. Cheyenne is leuk maar niet meer dan dat. En met Celine heeft ‘ie totaal geen klik. Bijltjesdag in 3… 2… 1… Go!
Step one: Celine naar huis sturen.
‘Moniek, laat ons even. Ik moet effe met Celine babbelen. Thanks. Zeg Celine, hoe vind je zelf dat het gaat? Niet zo best hè? Dat komt omdat wij op een andere golflengte zitten. Wij begrijpen elkaar niet. Wat zeg je? Of je je koffers moet pakken? Tuurlijk, schat. Dat is hoe het werkt hè. En hoezo heb jij eigenlijk geen tattoos? Beetje kaal zo, nietwaar? Nou, groetjes thuis en de mazzel.’
Heel goed Dickie, lekker bezig. Snel door naar step two: Cheyenne naar huis sturen.
‘Moniek, moet ik het nu nog een keer zeggen? Sodemieter eens effe een eind op zeg. Laat me effe met Cheyenne babbelen. Thanks. Zo. Zitten we dan, meissie. Kijk, ik heb nog eens nagedacht over ons gesprek gisteren en het is me duidelijk. Ik wil het niet verder uitzoeken met je. Het is vriendschappelijk, but that’s not what this is about, is it? En trouwens, die gekke vogelpootjes bij je borstbeen, I mean, was je dronken of zo?’
Zozo Dick, tikkie ongevoelig, maar oké. Je gaat als een speer. Tijd voor step three: Moniek naar huis sturen.
Oh nee, wacht. We hebben nog 8 uitzendingen te gaan. Je moet de tijd dus uitzitten met haar. Wat zeg je? Wat je moet doen? Weet ik veel. Wacht op de kriebels. Of loop een stuk op blote voeten. Huur desnoods een airplane voor een unieke jungle trip. Maar je moet door, man. Hou vol hè, deze rollercoaster.
Bij JP in Spanje ligt Leonora ziek op bed. Is in principe gunstig, want tijdens een griepje leer je elkaar past echt goed kennen. Zo weet mijn vrouw dat ik altijd een beetje overdrijf als ik ziek ben. Ietsje hoofdpijn is al snel ‘knallende koppijn’ en als ik misselijk ben, verzin ik er altijd duizeligheid bij. Maakt haar niets uit. Ik krijg toch gewoon een schaaltje appelpartjes en een beschuit met kaas. Echte liefde is dat.
Die liefde zie ik bij JP en Leonora nog niet. Geen appelpartjes of beschuitje met kaas, maar een ‘app maar als je me nodig hebt’. Het geeft JP de gelegenheid om met Bianca op pad te gaan voor een stukje sightseeing. Ze kletsen over koetjes, kalfjes en honden. ‘Ik heb twee honden’, aldus Bianca. ‘Prima joh’, zegt JP. ‘Als jij ze maar uit laat.’
JP is niet zo’n dierenman. Behalve als ze dood zijn, dan is ‘ie er gek op. Liefst met een glaasje cava erbij.
Het cadeautje dat Bianca voor JP meebracht viel erg in de smaak. Tenminste, de schorten. Het doe-het-zelf-pakket voor de vlaai was op zich ook leuk, maar wel jammer dat het een doe-het-zelf-pakket was. Het ging al mis bij 100 milliliter lauw water. Johnny Perrier gooide er drie flesjes water in, maar daar werd het deeg wel erg waterig van.
Nee, JP is niet zo’n vlaaienman. Behalve als ze klaar zijn, dan is ‘ie er gek op. Liefst met een glaasje cava erbij.
Volgens JP kan hij zich voorlopig niet meer vertonen in Limburg. Persoonlijk denk ik dat dat meevalt. Ik heb de bewoners van onze zuidelijkste provincie al meerdere malen lopen klieren met mijn poetspiemel, maar ik ervaar vooral sportieve reacties. En anders gaan we een keertje samen, JP. Terrasje pakken in Valkenburg, wat zeg je ervan?
Op Lesbos is de harem van Pettera nog altijd compleet. Allemaal proberen ze de aandacht van de gastvrouw te pakken. De ene met een kleurplaat, de ander met een potje koken en een derde met 12 foto’s van dezelfde hond. Soms denk ik echt: waar zit ik toch in godsnaam naar te kijken? Maar goed. We gaan vrolijk door. Woensdag 10 september komt steeds dichterbij.
Pettera was vandaag van plan om met alle dames tegelijk op stap te gaan. Ze heeft de harem-kar natuurlijk niet voor niets. Maar Ingeborg stak een stokje voor die plannen en claimde Pettera voor haarzelf. En dus gingen de kreeft en de ram samen op pad. Ram bleek verrassend belangstellend. Dat vindt kreeft fijn. Ze raakten elkaar zelfs even aan, maar daar bleef het ook bij. Een potje scharen is zelfs voor de kreeft nog een brug te ver.
Toen het pottenkwartet weer compleet was, had Petra een verrassing. Ze had bloemblaadjes geplukt om samen in zee te gooien. Ik dacht alleen maar: sommige mensen hebben echt te veel tijd over. Maar goed, het was volle maan (bijna) en blijkbaar is dat een goede reden om tuinafval in zee te gooien. Ze moesten bovendien allemaal iets bedenken om los te laten. Morgen gaat Pettera deze spirituele Willeke Alberti wannabee loslaten. De gekkigheid heeft nu lang genoeg geduurd.
Tot slot onze bibberende Zeeuw. Hij liet Sylwia vandaag alle hoeken van het kasteel zien. Zijn gevoel voor de voormalig kapster is nog altijd groeiende. Bij Sylwia begint het hart een beetje te klapperen, maar het is nog geen liefde. Ze heeft nog een puzzel nodig. Omdat Illya op zolder nog een Jan van Haasteren had liggen van 1000 stukjes, gingen ze driftig op zoek. Helaas vonden ze alleen gordijnen.
Ondertussen komt ook de laatste vrouw bij Illya aan. Monique is een oude bekende, want ze bezorgde 30 jaar geleden folders in de buurt waar de zwager van de zus van Illya een keer iets op Marktplaats heeft gekocht. Illya herkende haar bijna niet meer. Vroeger had ze lichter haar, een krulstaart, een korte broek en een blauw shirt. Dat shirt is later via de kledinginzameling nog bijna bij Sylwia in Polen beland, maar die draagt liever roze.
Toen Illya de twee grote koffers van Monique zag, schrok hij wel even. Gelukkig hoeft ‘ie zich geen zorgen te maken, want het is eigenlijk maar 1 koffer. De andere zit vol met reservekleding. Kostte wel 236 euro extra bij Air France, maar je zou er maar om verlegen zitten.
Monique vindt het leuk om Illya weer te zien, maar komt stiekem voor het kasteel. Ze is namelijk gek op Harry Potter. Tussen de reservekleding heeft ze dan ook stiekem een toverstokje. Als het donker is, gaat ze met het toverstafje naar Sylwia en zegt ze ‘Hocus Pocus Animagus Pas, ik wou dat jij een lelijke kikker was.’
Morgen zien we dat de toverspreuk vreselijk mislukt is. Sylvia doet bij het ontbijt plots haar lange, groene regenjas uit en blijkt dan getransformeerd te zijn tot een voormalig kapster in een Hunkemöller pyjama. Arme Illya.
