Een hele mooie verschijning. Lang. Lekker gespierd. Heel lief, vriendelijk. Een mooi combi van stoerheid en zachtheid. Maar genoeg over mij. Tijd voor de samenvatting van Winter Vol Liefde.
Victor kwam bij Claudia aan. Hij is via de politie op het spirituele pad beland. Kan gebeuren natuurlijk. En nu staat-ie in Oostenrijk bij Claudia voor de Tür. Het enthousiasme van die vrouw als er iemand aanbelt, is ongeëvenaard. Ik zie Winston Gerschtanovitz wel eens met een cheque van anderhalve ton bij mensen in de huiskamer staan en die zijn meestal niet half zo blij als Claudia.
Toen Viktor eenmaal binnen was, nam de bezieling van Claudia niet echt af. ‘Viktor is nu al een blijvertje’, zei ze al druppelend met liefdeselixer over zijn matras. ‘Dit wordt echt smullen, alle deuren staan open, het is een soort stuwdam en alles mag stromen.’ Ik weet niet precies wat ze bedoelde, maar het klonk als een erotische paragraaf uit een boek van Heleen van Royen.
En Hans International is er ook nog. ‘Dit is de woonkamer en dit is Hans,’ zei Claudia voor de zekerheid. Belangrijk om ze niet door elkaar te halen. De ene is om ín te zitten en de ander om óp te zitten. Ze zei het niet hardop, maar ze dacht het wel, die stouterd. Het liefst wil Claudia beide mannen adopteren. En dan Raoul erbij voor de feestjes en Ben voor het schilderwerk.
Monique heeft zelfs drie mannen zitten, maar van adoptieplannen lijkt hier geen sprake. De meest recente heet Harm en die kan drie kwartier lullen over gedroogde vruchten. Volgens Peter is dat 50 minuten te lang. Minstens. Hij wil niet meedoen aan de middelpuntshow van deze amateurwielrenner en in plaats van zich van binnen op te vreten, gooit Peter het gewoon op tafel. Hulde voor staartmans.
Peter ziet het helemaal zitten met Monique. Hij wil de man zijn die het eten klaar heeft staan als ze thuiskomt. Wim is daar dan uiteraard niet meer bij, want die mocht gaan. Sinds de mislukte Pink Floyd date is-ie nooit meer zichzelf geweest. Eind februari komt de band naar Duitsland. Waarschijnlijk gaat Wim alleen. En dan keihard meezingen met Wish You Were Here. Huilend.
Van huilen naar Gilbert is een muizenstapje. Tijdens het autoritje naar de supermarkt mijmeren hij en Elsje over een toekomst samen. Elsje vroeg of Gilbert daar al over nagedacht had. Dat heeft ie. Je verwacht het niet… Gilbert wil zich het liefst morgen in Zweden vestigen. Overmorgen mag ook. Ik moest meteen aan zijn voetbalmaten denken. Dolle donderdagavonden zullen nooit meer hetzelfde zijn.
Er komt natuurlijk nog wel een man. Elsje geeft aan dat die persoon wel van hele goeden huize moet komen, wil hij nog roet in het eten gooien. Ik zie het eerlijk gezegd ook niet gebeuren. Tenzij het iemand is die sympathieker is dan Gilbert, een kleine woordje Zweeds spreekt en misschien iets bijzonders kan. Vuurspuwen of zo. Maar ja, hoe groot is die kans?
Bij Hanneke heeft Dave de broek weer aardig schoon gekregen. Tot zover het nieuws uit Saalbach.
Snel door naar Weißenbach, waar Barbara iedere ochtend de hond enthousiaster begroet dan Klaas. Gisteravond hebben ze goed gepraat, maar dat heeft Twijfelklaas niet van gedachten doen veranderen. Hij wil niet latten. Hij wil iedere ochtend naast een vrouw wakker worden, niet alleen in de schoolvakanties van regio Midden. Het programma heet toch potdorie niet Winter Vol Vakantieliefde?
Gelukkig biedt het skiën de broodnodige afleiding. Lekker lachen om iemand die al honderd jaar niet meer geskied heeft. Even dacht ik dat er weer een nieuwe man bij Claudia voor de deur stond, maar het gegil was dit keer afkomstig van Barbara. ‘Dit is veel te haaaaaaaard, aaaaahhhhhhh, entschuldigung, ieeeeeeeeee. Nou, dat ging best goed toch’, aldus Bar, die de lat duidelijk niet te hoog legt.
Morgen komen er weer twee nieuwe knuppels in het hoenderhok. Nu al zin in. Ondertussen ga ik even in de Pokémon-kaarten van mijn zoontje speuren of er nog een dure bij zit.
Tot morgen!
