Peter zegt iedere dag dat hij het nog wel aandurft met Monique. Zelfs als Monique ‘als verrassing’ een hutje huurt zonder stromend water en elektriciteit. Drie graden was het binnen. Drie! Overdag! Moet ik eens doen voor mijn vrouw. Zo’n verrassing regelen. Dan is het huis te klein hoor. Maar mevrouw Kaasfondue komt er blijkbaar gewoon mee weg.
Ach, laten we wel wezen: die Peter is ook niet perfect natuurlijk. Hoge tonen hoort hij bijvoorbeeld niet. Samen gezellig naar een tribute concert van The Bee Gees? Hoef je met Peter niet te doen. Hij ziet alleen die mondjes op en neer gaan. Verder laat meneer continu het eten in de oven aanbranden omdat hij de piepjes niet hoort als het gaar is. En amateurvoetbal is ook geen succes, want als de scheids fluit, is er steeds eentje op het veld die gewoon doorgaat.
Wie niet langer doorgaat is Klaas. Hij had onderweg naar de bakker iemand gesproken die zei dat Klaas bij zijn gevoel moest blijven. En ook dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, want de liefde komt wel. ‘Er zijn echt vrouwen op de wereld die voldoen aan jouw lijstje*. Niet veel, maar ze zijn er echt’, had die man gezegd.
*Klaas’ wensenlijstje voor een vrouw:
- Geen schoolgaande kinderen
- Houdt niet van latten
- Wel van lange latten
- En van latte, mag ook
- Aantrekkelijk
- Een fijne energie
- Niet te rustig
- Niet te druk (dat ben ik zelf af)
- Geen schoolgaande kinderen
- Bereid om snel (per direct) te emigreren
- Houdt niet van winkelen
- Wel van de bergen
- Sportief
- Geen schoolgaande kinderen
- Hondenliefhebber
- Moet van mijn parfum af kunnen blijven
- Geen platte grappen
- Houdt van tatoeages
- Geen schoolgaande kinderen
- Mijn dochter moet haar aardig vinden
- Iemand met gespreksstof
- Houdt van wandelen
- Geen schoolgaande kinderen
Helemaal geen onredelijk lijstje, lijkt me. Succes Klaas. Ik gun je het allerbeste en die meneer bij de bakker heeft honderd procent gelijk. De liefde komt wel.
Door naar André, die de liefde al gevonden heeft. Debbie is the last woman standing en Yasmine, A.K.A. De Havik, mag gaan. ‘Helemaal prima joh, mij zul je er niet over horen’, aldus de sportieve verliezer. Misschien komt ze volgend jaar weer terug naar Andorra voor de lichtshow, behalve als haar cluppie Feyenoord moet voetballen.
Van hand in hand kameraden naar hand in hand liefdeskoppeltje. Want André en Debbie worden overduidelijk met de minuut verliefder. Ik denk dat ze morgen romantisch gaan dineren. Patatje pindasaus op tafel. Bidonnetje bubbels erbij. En moeders tussenbeide voor de handige tips. Romantischer wordt het niet hoor.
Hanneke wilde vandaag graag een 1-op-1 met de Alfa Romeo-meneer. Philip mocht zelf kiezen en ging voor een buitenwandeling, want dan is-ie meer ontspannen. En inderdaad. WAT EEN VERSCHIL! Zelden zag ik iemand zo zelfverzekerd lopen naast een vrouw met een hond. Waar een nachtje goed slapen al niet goed voor is hè.
Het hoogtepunt was natuurlijk het vertrek van Philip. Daar gebeurde zoveel grappige dingen dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen. Met jullie goedvinden maak ik hier dan ook een ongebruikelijk lange alinea van. Dit vertrekt vraagt er gewoon om. De gekkigheid begon al met die enorme tassen. Deze man is hier twee nachtjes geweest. TWEE. Wat heb je dan nodig als man? Drie onderbroeken (altijd aantal nachtjes plus 1), twee paar sokken en een tandenborstel. WAT ZIT ER IN HEMELSNAAM NOG MEER IN DIE TASSEN? Of had Philip echt verwacht dat hij met zijn enorme charisma een half jaar mocht blijven? Vervolgens doet meneer de kofferbak open en zegt hij ‘Yes, hij gaat open’. Blijkbaar is dat bijzonder, een kofferbak die open gaat. En dan. Wat zien we daar liggen? Een stapel bont van tien dode konijnen? Deze man is gewoon een ordinaire stroper. Stille wateren hebben diepe gronden. ‘Bedankt voor de gezelligheid’, zegt Dave daarna met een stalen gezicht. Hij had ook ‘bedankt voor het zwijgen’ kunnen zeggen, maar dat is onaardig. Of ‘bedankt dat jij zo onopvallend, stil en saai was, want vergeleken met jou leek ik een heuse party animal terwijl dat ook nog vies tegenvalt, laten we eerlijk zijn’. Dus. Ongemakkelijk afscheid: check. Daarna zat er nog maar één ding op: met gierende bandjes terug naar Nederland. Alleen… hoe doe je zoiets met een Alfa Romeo Giulia uit de jaren zestig. Nou, niet dus. Het wegkomen op zich is al een flinke toer. I think I’d better leave right now, begon Will Young drie keer opnieuw. Een tien met een griffel voor deze meesterlijke muziekmontage. En daar ging-ie toch eindelijk. De meest saaie deelnemer van het seizoen met de allermooiste auto van allemaal. Laat ze maar lachen, Philip. Koester deze beauty. En alle gekheid op een stokje: je mag uiteraard trots op jezelf zijn. Als je verlegen bent, is dit een enorm avontuur. En je hebt het maar wel mooi gedaan!
Tjonge wat een lang verhaal. Eigenlijk moet Claudia nog, maar ik ben er wel klaar mee. Bovendien heeft de grootsheid van de schepping eigenlijk geen woorden nodig. De beelden zeggen genoeg. Onvoorstelbaar mooi, die bergen. Al vond Hans International ons kikkerlandje ook schitterend. Tuurlijk Hans, al die slootjes, koeien en lelijke rijtjeshuizen. Tranen in de ogen.
Maar het is mooi geweest. Ik ga slapen. Dinsdag meer Claudia. Beloofd.
