Poeh, dat was me wel een uitzending hoor. Ik moest zelfs een beetje huilen omdat Kees Jan werd geraakt omdat Elena moest huilen omdat Kees Jan ziek is. Estafettehuilen noem ik dat. Zodra het olympisch wordt, doe ik meteen mee.
Maar wat een aardige vent, die Kees Jan Kaaklijn. En ook prettig dat de kandidaten nu zelf bijnamen verzinnen. Scheelt mij weer een boel denkwerk. Net als voice-over Jeroen die alle led-licht grapjes al gemaakt heeft. Als dat zo doorgaat, kan ik wel stoppen. Dan verhuis ik naar een bloedheet land, adopteer ik een zwerfhondje die ik de hele dag in de tuin laat schijten zodat ik zelf lekker kan verticuteren, spijkerbroeken kan schilderen en kaviaar van mijn hand af kan likken. Nu al zin in.
Maar zover is het nog niet. Eerst de samenvatting van vandaag nog even afmaken. Spijkerbroeken schilderen. Wat zal Suus daar nog vaak aan terugdenken, zeg. Die zit nu thuis tv te kijken en zegt tegen de poes en de hond: ‘Kijk jongens. Toen had ik haar nog helemaal voor mezelf. En kijk mij stoïcijns dat hout stapelen. Alsof er niets aan de hand is. Tjonge jonge. Zo zit je samen naakt in de sauna en zo tel je niet meer mee. Afschuwelijk.’
Potverdorie, wat vielen die Nisha Tara en Lieske als een blok voor elkaar hè? Ze hadden al maanden op elkaars Insta-profiel zitten gluren en nu kwam dan eindelijk die omhelzing. Ik kijk wel eens naar die kerstuitzendingen van All You Need Is Love waarbij de ene broer de andere broer al zesentwintig jaar niet gezien heeft omdat die in Australië woont. En dan komt Robert langs met die broer en dan volgt er een omhelzing van heb ik jou daar. Nou, zo’n omhelzing was het ongeveer. Maar dan twee keer zo lang.
Voor Suus vind ik het wel sneu. Die wordt gewoon totaal vergeten. Ik weet zeker dat Lieske en Nisha Tara morgen een boswandeling gaan maken, halverwege de route een ietwat smoezelig roodblauw geruit kleedje in het Franse gras leggen, wat toastjes brie smeren en dan ineens: ‘Kut, Suus is er ook nog. Die wilde ook mee, maar zat volgens mij op de wc toen we wegliepen. Helemaal vergeten.’
Bij Paul en Josseline was de chemie wat minder aanwezig. Irritatie was er wel. En onbegrip. Frustratie. Ergernis. Boosheid. Teleurstelling. Emotie. Argwaan. Verwarring. Weerstand. Het kwam natuurlijk vooral doordat Josseline tijdens het gesprek direct in haar recruitersrol schoot. Ze zei nog net niet: ‘Zeg Paul, waar zie jij jezelf over vijf jaar?’ Maar het scheelde niet veel.
Ik genoot vooral van het antwoord van Paul toen de recruiter aan hem vroeg wat hij zou kiezen als hij alles mocht doen. Echt alles. Zonder grenzen. De meeste mensen kiezen dan voor toekans spotten in Costa Rica. Of het Noorderlicht bekijken op IJsland. Paul niet. Die wil het liefst een kopje koffie drinken in zijn eigen tuin.
Volgens mij zei hij dat gewoon om Josseline te zieken. Jij kutvragen stellen, ik kutantwoorden geven. Josseline wil zelf liever een ijshockeywedstrijd zien tussen de VS en Canada. Of naar Wimbledon. Of verticuteren. Mij lijkt een combi wel grappig: het heilige gras van Wimbledon verticuteren met in mijn oortjes live het wedstrijdverslag tussen de VS en Canada.
Niet veel later besloten beiden dat het beter was om afscheid van elkaar te nemen. Paul blijft ondertussen zeggen dat hij het lastig vindt om mensen naar huis te sturen, maar hij raakt er aardig bedreven in. Vier kandidaten afserveren in tien afleveringen, dat doen niet veel mensen hem na. Laat het tempo maar ietsje zakken, Paul. We moeten nog tot 10 september.
Dan Iris. Ze heeft twijfels en weet niet of er liefde gaat ontstaan tussen haar en Edwin. Nou ja, ze weet het wel, ze wil het alleen niet hardop zeggen op camera. Ze is Fred niet, ze is een fatsoenlijke vrouw. Maar diep in haar hart weet Iris ook: Edwin voegt 0,0 procent toe aan haar leven. Minder nog. Met je ‘ben je lekker aan het knutselen’.
En omdat Edwin alleen met zichzelf bezig is, heeft meneer niets in de gaten. Hij heeft het zandpadje al veranderd in een grindpad. Later wil hij dat nog plaveien met kinderkopjes en het aftoppen met een asfaltlaagje. Iris denkt waarschijnlijk: lekker doen, Edje. Als die asfaltweg linea recta naar jouw huis loopt, vind ik alles prima.
Gelukkig kwam Jiry eraan. Iris wist helemaal niet dat reddende engelen zoveel tatoeages hadden. Jiry is skydiver, ruikt lekker en is een mooie man. Maar veel belangrijker is dat Jiry een gesprek niet binnen tien seconden naar zichzelf draait. Jiry hoor je nooit zeggen: ‘Zo had ik eens …’.
Hoopvol, blij en met nieuwe energie gaf Iris de nieuwe man een rondleiding. Ze vertelde dat er bij de tenten soms everzwijnen langs kunnen komen, maar Jiry weet daar wel mee om te gaan. Persoonlijk denk ik dat die everzwijnen pas komen als Edwin weg is. Zwijnen zijn niet gek natuurlijk, die houden ook niet van egocentrisch gezwets.
Bij Timothy lopen ook nooit zwijnen. Heel gek. En het wordt sowieso heel rustig in casa caviaar, want Geer Jr. vertrok naar een bruiloft op Curaçao. Dat zat er al een tijdje aan te komen, maar toen het moment daar was, was het toch even slikken.
Rustig Timothy, ik zei ‘slikken’, niet ‘likken’.
Als afscheid had Geer Jr. nog wel een massage geregeld. Tim verdiende dat ook, want die jongen werkt elke dag weer kneiterhard (aan zijn imago als luie flikker). De masseurs mochten in principe overal aankomen. Alleen niet aan Tims hoofd, want dat valt zijn haar uit. En ook niet aan Geers tenen, want dan gaat hij in tenor Ticket To The Tropics zingen en dan breken spontaan alle ramen.
Tot morgen!
Cursus creatief schrijven volgen?
