Ik zei het toch. Nakend in de sauna. En wat hebben ze het gezellig hè? Of moet ik knus zeggen? Dat is het lievelingswoordje van Nisha Tara. Knus. Samen met vlierbloesemsiroop, zuurdesembrood en verkleedkist. Leuk ook die hond, die stond te kijken. Je zag hem denken: Baasje gaat toch niet weer zo lopen sletten als vroeger hè?
Nisha Tara vindt Suus echt een schatje, maar zet de deur naar haar hart nog niet helemaal open. Er komt namelijk nog een vrouw. Sterker nog, die komt morgen al. En dat is alweer de laatste vrouw, terwijl het programma nog 6 weken duurt. Hoe gaan ze dat uitsmeren bij Nisha Tara? Of krijgt Paul dan extra zendtijd, want die heeft nog 36 vrouwen te gaan.
Ach die Paul. Ik was hem gisteren niet vergeten hoor, maar er gebeurde gewoon te weinig om over te schrijven. Ja, ik zag op een gegeven moment wel ergens een lieveheersbeestje lopen, maar daar kon ik net geen alinea mee vullen. Nu wel.
Paul heeft het moeilijk met Mandy. Dat is er namelijk net zo eentje als Yvonne bij Fred en Edwin bij Iris. Gooi er een kwartje in en je hebt er de hele dag ‘plezier’ van. Je zag het heel duidelijk in de auto. Ratel de ratel. Dat gaat maar door. Paul besloot er een einde aan te maken voordat hij eraan onderdoor ging.
Nog wel even een puntje van kritiek: Eerlijk zijn, Paul. Je had ook gewoon een Fredje kunnen doen. Hard maar eerlijk. Dat gaat dan ongeveer zo: ‘Mandy, je bent een schat van een vrouw, maar je lult te veel. De hele dag door. Knettergek word ik ervan. Ik heb het dan ook totaal niet gezellig gehad. Je voegt 0,0 procent toe aan mijn leven. Minder nog. Een martelgang was het.’
Kijk, daar kan zo’n vrouw verder mee. Grappig vond ik wel dat Mandy bij haar afscheid zei: ‘Soms zijn woorden niet nodig.’
Het was sowieso een dag van afscheid nemen vandaag, want bij Donatella vertrok meneertje Paardenlul. De zingende kok. Snorlax. Mister Cool. Hij heeft meer bijnamen dan hij klusjes heeft gedaan, maar hij pakte zijn vertrek gelukkig goed op. Het liefst zou hij in de buurt van Donatella nog een horecazaak beginnen, maar die moet dan tussen 10 uur ’s ochtends en 8 uur ’s ochtends dicht omdat de eigenaar dan ligt te slapen. En probeer dan in die twee uur maar een topomzet te draaien. Lastig verhaal.
Arie wil het vertrek van Carolie graag vieren met een etentje bij de Thai. En eenmaal daar besloot hij zijn kaarten open en bloot op tafel te gooien. Hij is Donatella steeds meer gaan waarderen en wil dit graag zo voortzetten. De reactie van zijn tafelgenoot was pijnlijk: ‘Vrienden blijven we altijd.’
Tja, aan de arbeidsethos van Arie ligt het niet. Aan de klik ook niet. Hij is ook lief, verzorgend en heeft zelfs humor en pit. Maar ja. Die tandjes. Kost vijftien ruggen, volgens een vriendin bij wie ze al even gepolst had, maar dan heb je ook wat. Als ik Arie was zou ik zeggen: ‘Akkoord. Ik doe mijn tandjes. Op 1 voorwaarde. Als jij je huid strak laat trekken en tussen twaalf en vier niet meer in de zon gaat.’
Afscheid nummer drie komt op conto van Fred. Die heeft uren in bed liggen malen. Monique vond het namelijk reuzegezellig bij de kippenkraam, maar hoe kon dat nou in vredesnaam? Fred vond het verschrikkelijk. De hel op aarde. Hij heeft afleveringen van Zomergasten gezien waar het gezelliger was. De hoogste tijd dus voor een goed gesprek.
Fred vertelde dat Yvonne wél sprankelt en dat Monique eigenlijk een beetje in de weg loopt. Had ik al verteld dat Fred Tonijn nog een bijnaam heeft? Fred Subtiel. Yvonne vond het trouwens wel triest, want het is geen bloempot die weggaat. Maar een klein vreugdesprongetje moest kunnen.
Omdat dit aflevering nummer 9 was en Fred al 8 verschillende auto’s en karretjes heeft gebruikt, was nu nummer 9 aan de beurt. Ik krijg steeds meer het gevoel dat die Fred daar toch een beetje de dorpsgek van het eiland is. Ik vond het ook zo sneu voor dat kassameisje, dat ineens een zoen van de bezwete tonijnenman kreeg. Niemand zit daar op te wachten natuurlijk.
Behalve Yvonne. Die krijgt waarschijnlijk nog kusjes genoeg van Fred. Als ze haar mond houdt tenminste.
Tot slot kwam ook Tim deze aflevering weer opdraven. En ook hij heeft een kusje uitgedeeld. Niet aan het kassameisje, maar aan Geer jr. Hij weet zelf ook niet goed waarom, maar het gebeurde gewoon. Daarna ging het gelukkig al snel weer als vanouds over dingen die stom zijn. Lekker klagen over zand dat plakt onder voeten, burgerlijke ferry’s en andere mensen.
Je zag die Peter soms kijken: Waar ben ik in beland? Wat zijn dit voor kaviaarlikkende en champagnezuipende luxepoezen die zich te goed voelen voor een ferry? Daarom besloot Tim de arme Brabander uit zijn lijden te verlossen. Peter had zelf nog wel wat langer willen blijven, maar verheugt zich ook op thuis. Eindelijk een borrelplank zonder kaviaar.
Tot morgen. Dan knuffelt Nisha Tara drie kwartier met iemand die ze twee seconden kent.
Cursus creatief schrijven volgen?
