Die Helan, hè. Die dacht dat Paul het ging uitmaken en wilde hem snel voor zijn. Misverstandje. En nu gaat dus niet alleen de uitslaper naar huis, maar ook de vroege vogel. Helan, de keurige vrouw met de zijdezachte Willeke Alberti-stem. Ik hoop dat ze ooit tekenfilms gaat inspreken. Ik ga ze meteen allemaal kijken.
Ik vond haar reden om te vertrekken wel een beetje vreemd. Ze vond het vervelend dat er gasten in de B&B waren. Ja, dat heb je wel eens in een B&B. Helan lijkt me daardoor ook het type dat gaat zwemmen en dan achteraf baalt dat ze nat is geworden. Daar kun je op lange termijn niets mee, met zulke mensen. Maar Paul heeft er toch nog 6. Kan hem het schelen.
Jullie dachten vast dat ik een foto zou plaatsen van Nisha Tara die zo’n smoezelig gewaad van de kringloop aan heeft. En eerlijk is eerlijk, ik heb het overwogen. Maar de peinzende Paul won de fotostrijd vandaag. Al was het nipt. Maar tjonge, wat een kledingstijl heeft die avondster hè. Zag je die verkleedkamer? Met indianentooi, hoeden, veertjes. De kleedkamer van de miniplaybackshow van Henny Huisman is er niets bij.
Komt allemaal door Afrika Burn. Dat is een groep mensen in de woestijn die in wonderlijke winterjassen allerlei gekke dansjes doen rond een kampvuur. Maar je mag ook iets anders aan doen. Het gaat erom dat je je kleedt zoals je je wilt expressen.
En dan dat gezeur met die vogel. Ik zag die Annemiek denken: het ene moment zit ik in de reuzenachtbaan in de Efteling, het volgende moment sta ik samen met Malle Eppie gekke hoedjes te passen op een muffe zolderkamer en niet veel later sta ik in the middle of fucking nowhere een zwaluw uit een Frans kasteel te jagen. Het leven is een rollercoaster.
Bij Elena komt vandaag de eerste op bezoek en it’s a Boy! Je verwacht het niet. Boy is 39 en half lolbroek, half Freek Vonk. Volgens hemzelf tenminste. Hij heeft meer respect voor dieren dan voor mensen.
Ik zeg altijd, je hebt vier soorten mensen. Je hebt mensenmensen, dierenmensen, mensen die respect hebben voor dieren en mensen die zeggen dat ze hondenliefhebbers zijn maar ondertussen die arme dieren vetmesten met supermarktkip en ze nooit uitlaten omdat ze prima op eigen terrein tussen hun eigen uitwerpselen kunnen rondscharrelen. Boy valt in de derde categorie.
Boy lijkt me een kerel waar je vreselijk mee kunt lachen tijdens een avondje stappen, maar waarbij je de volgende ochtend denkt: wanneer gaat ie weer naar huis? Ik vond zijn verhaal over zijn cadeau trouwens wel goud. Een knuffel van twee bij twee. Bij de douane dachten ze natuurlijk: als dat ding niet stampensvol met coke zit, weten wij het ook niet meer. Boy werd natuurlijk sowieso al verdacht, want die poortjes bleven maar piepen door die ring in zijn eikel.
Over eikels gesproken. Tim was er ook weer bij vanavond. En het was weer ouderwets zuchten. Zuchten bij het bed opmaken. Zuchten bij de tv ophangen. Zuchten bij de Harry Potter-tattoos. En dat laatste gaat natuurlijk over de nieuwe man: Peter. Die wil uiteindelijk full body als Harry Potter getatoeëerd worden. Als het helemaal klaar is, zet ie ook het brilletje erbij op.
Wat ik wel geruststellend vond, was dat Geer zich eindelijk een beetje begint te ergeren aan Tim. Dat doen wij immers al vier dagen. Geer, als je dit leest: Ren, lieve jongen, ren. Ontsnap uit de klauwen van die zuigende, narcistische, ondankbare nietsnut voordat het te laat is. De wolk waar je opzit lijkt misschien roze, maar wij kijkers zien een pikzwarte donderwolk. Ga!
Tot slot maakten we kennis met kunstenaar Iris. Samen met vriendinnen Daisy en Desiré (klinkt als leuk duo) bekeek ze de filmpjes. De eerste was Sjaak en die schrijft gedichten. Hij beschreef haar hart als een handgemaakte tempel van keramiek… Dat lijkt nu heel leuk, zo’n dichter. Maar na drie dagen word je er doodmoe van:
‘Wat lief Sjaak, heb je gekookt?’
‘Nee nee, niet zomaar gekookt, mijn liefste. Wat je hier aanschouwt zijn enkele aardse geneugten die tot ons zijn gekomen via de schoonheid van de blauwe wateren die al even helder zijn als jouw ogen waarin ik dagelijks verdrink.’
Nee, zo’n dichter in huis, dat gun je eigenlijk niemand.
Verder was er iemand die aan skydiven deed, een extravert, een levensgenieter, een irritante trommelaar en een kok die zich parttime bezighoudt met holotropisch ademwerk. Tenminste, dat verstond ik. Het kan ook aardewerk zijn. In dat laatste geval kunnen ze samen mooie kunstwerken maken.
Dat was hem voor deze week. Maandag krijgt Fred Tonijn een sprookje dat hij liever 120 maanden eerder had beleefd. Tuurlijk Fred. Ik geef haar 3 dagen.
Fijn weekend!
Cursus creatief schrijven volgen?
