Naakt, kwetsbaar en kut. Ja, als ik me zo voelde, ging ik ook naar huis. Ik snap die Wadie wel. En dan heeft ie ook nog de hele middag én avond naar De Grote Timothy Karaokeshow moeten luisteren. Er zijn natuurlijk grenzen aan wat een man aankan.
Timmyboy vond het allemaal prachtig. Zijn zaak vol met Nederlanders die frikandellen vreten en bier zuipen en als klap op de vuurpijl ook nog zijn maatje Michaël terug op het oude nest. Het was helaas wel de genadeklap voor Wadie. Hij heeft ook altijd pech. Bij zijn eerste feestje op Ibiza werd hij versierd en nu genegeerd.
Bij Elena werd er ook versierd, alleen ging het hier om een muur. En eerlijk is eerlijk: Menno heeft dat mooi gedaan. Elena werd er ook vrolijk van, want Menno wordt vrolijk van schilderen en daar wordt zij dan weer vrolijk van. Of Menno daar op zijn beurt dan ook weer vrolijk van wordt, vertelt het verhaal niet.
Bij het wakeboarden was ik opnieuw onder de indruk van Menno. Zoiets valt namelijk nog niet mee. Ik heb zelf wel eens gewaterskied en het was niet het meest indrukwekkende moment uit mijn lange sportcarrière. Laat ik het anders zeggen: het was totaal ongepast geweest als ze daar een liedje van Baywatch onder hadden gemonteerd.
Die Menno hè. Hij zit er inmiddels ook al een tijdje trouwens. Niet dat er sprake is van enige liefde, maar gezellig is het wel en je heb er ook nog wat aan. Eigenlijk is Menno de Arie van Elena. En dat is mooi, want iedereen heeft in zijn leven een Arie nodig.
Iris zou ook wel een Arie willen. Helaas zit ze met Sjaak. Die vindt haar heel leuk en knap en is weg van haar. Sjaak is dan ook van plan om binnenkort het stukje zelfvertrouwen om te zetten in speelsheid. Hij sprak het niet hardop uit, maar Sjaak kennende wil hij het liefst de hiel van haar voet laten dansen in een wolkje koffiemelk.
Gaat alleen niet gebeuren, want Iris gaat hem wegsturen. Ze komen dus niet dichter tot elkaar. Sjaak had het al wel een beetje zien aankomen, want op zijn knuffel kreeg hij drie zoenen terug. Daarna had hij haar een heel romantisch gedicht voorgelezen en had ze gereageerd met ‘wil je een kopje thee’. Dus nee, het zat Sjaak allemaal niet mee.
Voordat Sjaak definitief afhaakte, had hij nog een cadeautje. Heel even was ik bang voor een nieuw gedicht, maar het werd een zakdoek. Daarna begon Sjaak zo hartstochtelijk te huilen dat hij de zakdoek terugvroeg om zijn tranen te drogen en een paar keer flink zijn neus te snuiten. Uit respect voor onze woordkunstenaar is dat echter nooit uitgezonden.
Lieve Sjaak, houd moed
Ooit komt het goed
Laat de tranen maar stromen
Die juiste vrouw gaat echt komen
Je moet nu weg bij de tent
Maar blijf vooral wie je bent
Bij Thomas was het ook tijd voor afscheid met tranen. Paula gaat. Ze vond het een prachtige journey, maar helaas wordt het geen Journey Together. Gelukkig mag ze nog wel een paar uur blijven, want Thomas gaat eerst een fles wijn openmaken en meestal duurt dat een tijdje.
Daarna vlogen de lieve woorden voor Paula van alle kanten over tafel. Thomas vond het enorm cool dat ze het vliegtuig is ingestapt. Hijzelf had zich waarschijnlijk helemaal onder gespuugd. Dat kent ie namelijk nog van vroeger toen hij een wild leven had. Jezelf onderspugen hoorde er gewoon bij. Het was een way of life, weet je.
Paula was vooral trots op zichzelf. En op haar moeder. Als Paula vroeger een broodje kaas wilde hebben, moest ze zelf naar de keuken lopen om een broodje te pakken. Als je er nu op terugkijkt, is zoiets te bizar voor woorden natuurlijk, maar ze plukt nu toch maar mooi de vruchten van deze bikkelharde opvoeding.
Tot slot hebben we kasteeldame Mireille nog. Ze vindt het allemaal best spannend, want haar vorige date liep niet zo goed af. Die kwam destijds het restaurant binnen en ging niet bij haar zitten, maar een paar tafeltjes verderop. Lieve Mireille, ik wil hiervoor met terugwerkende kracht mijn excuses aanbieden. Ik had dat toen anders moeten aanpakken.
Gelukkig heeft Mireille nu meer ‘geluk’, want Limburger Ton komt eraan. Ton woont op zichzelf in Limburg. Had ik al gezegd dat Ton uit Limburg komt? Het werd in de uitzending niet helemaal duidelijk en Ton zei er zelf ook weinig over, dus ik dacht: ik meld het hier even. Voor de volledigheid: Limburg dus.
Ton is geen billen- of borstenman, maar een ogenman. In Limburg kan blijkbaar alles. Hij vond vooral de Jutta Leerdam-eyeliner van Mireille erg mooi. Verder houdt Ton van bier, wijn en lekker eten. Oh ja, hij geeft zichzelf ook elke dag een complimentje. Als ie een propje opgeraapt heeft, zijn baard weer strak getrimd heeft of een heerlijke drol in de wc heeft gedraaid. ‘Lekker gepoept, ouwe’, zegt ie dan. Dat vinden wij vreemd, maar in Limburg is dat allemaal heel normaal.
Mireille is nog wat minder scheutig met complimentjes. Ja, hij is dan misschien lekker groot en sterk, maar zijn tafelmanieren krijgen een dikke onvoldoende. Bovendien lijdt Ton net als veel mannen op tv aan de gekkemannenziekte: nul vragen, nul interesse. Daarom besloot Mireille hem een handje te helpen. En let op. Dit gesprek is een klassiekertje hoor:
‘Zeg Ton, moet je ook niet vragen of ik kinderen heb?’
‘Oh ja, goeie, ehhh… heb je kinderen?’
‘Nee.’
Toch vind ik dat Mireille niet zo streng voor Ton moet zijn. Hij mag best af en toe met een volle mond praten. Zelf is Mireille namelijk ook niet zo consequent. Zo hoorde ik haar zeggen dat ze geen afzuigkap heeft omdat ze dat in de middeleeuwen ook niet hadden. Maar dan denk ik: dan moet je ook de auto, je mobieltje, de wasmachine en de Jutta Leerdam-eyeliner weggooien.
Morgen komt er bij Donatella iemand met een paar mooie tanden, ouwehoert Wadie verder over zijn gevoel en is Rick Evers weer op tijd.
Cursus creatief schrijven volgen?
