Tony heeft spijt van de dingen die hij in het verleden heeft gedaan. Als vader heeft ie nu een voorbeeldfunctie. Voor je het weet staat zo’n kleintje vuurwerk naar het uitvak te schieten. Dat wil je niet.
Van Elena vond ik het wel sympathiek dat ze hem had meegenomen naar een strandtent waar hij zelf verzoekjes kon aanvragen. Tony wilde graag Ruffneck Rules Da Artcore Scene van Ruffneck of anders graag Thunderground van The Darkraver. Beide nummers zaten helaas niet in het assortiment. Elena’s vriendin kan bijna alles zingen, maar moest hier een grens trekken.
Menno had toen al het strijdtoneel verlaten. Waar twee honden vechten om een getatoeëerd been, gaat de Rotterdammert er dus van tussen. Wel mooi dat Amsterdam en Rotterdam gewoon samen kunnen. Al had het volgens mij heel anders af kunnen lopen als de douane op Schiphol de vuurpijlen van Tony niet had afgepakt.
Op de soulfarm heeft Iris nog altijd David Guetta rondlopen. Hij nam twee citroenen mee naar de ochtendkoffie. Niemand weet waarom, maar het was vast een sympathiek gebaar. Of misschien hoort zoiets gewoon op een soulfarm. Ik ben zelf nog nooit op een soulfarm geweest, dus ik heb geen idee hoe het op een soulfarm werkt.
En Iris? Die ziet gewoon in David een ontspannen man gewoon. En omdat straks de kinderen gewoon weer komen, kan hij misschien de rendang maken gewoon. Dan kan Iris dat gewoon met de kinderen lekker opeten en dan kan David het gewoon in zijn eentje voor de tent opeten gewoon.
Qua liefde wordt het natuurlijk gewoon drie keer niks met die twee, maar Iris kijkt het gewoon nog eventjes aan gewoon. Gewoon omdat het kan gewoon. En eerlijk is eerlijk: zo’n kok erbij op de soulfarm is gewoon ook wel heel makkelijk natuurlijk. Zo is het ook gewoon nog eens een keertje gewoon.
Bij Fred is het allemaal wat minder gewoon. Hoog tijd voor een evaluatiegesprek met Ellen, want hij komt geen steak verder. Het kwam erop neer dat de minnetjes achter Ellens naam vooral te maken hadden met de dieren en het voedselpakket.
Zo had Fred het gevoel dat Ellen ‘auditie deed voor directrice open sollicitatie voor een dierentuin’. Aan deze formulering is goed te merken dat Fred al een tijdje uit het arbeidsproces is. Tegenwoordig doen we geen auditie meer voor open sollicitaties. Meestal sturen we gewoon een mailtje of we bellen even.
Na wat verwijten over en weer (116 van Fred en eentje van Ellen) en een huk, was het voor Ellen tijd om te gaan. ‘Ik ga weer naar het natte Nederland en ik laat jou hier achter met Fred’, zei ze tegen Doete. Persoonlijk vind ik dat iets te ver gaan. Je kunt een mens veel dingen aandoen, maar iemand achterlaten bij Fred … Ik vind dat de productie hier had moeten ingrijpen.
Bij Mireille kwam de 69-jarige, reislustige motormuis Kasper op bezoek. Haar eerste indruk was heel goed, maar na die Limburgse mompelaar met die gekke teksten op zijn shirt valt het natuurlijk al snel mee. Ze hadden ook een orang-oetan kunnen sturen. ‘Hartstikke leuk’, had Mireille dan gezegd. ‘Nu nog kijken of ie netjes eet.’
Om het ijs een beetje te breken, had Kasper vragen in zijn hoed gedaan. ‘Wat zou je doen als geld geen rol speelt?’, was een van de vragen. Eventjes was ik bang dat ze zouden kiezen om bij Paul een kopje koffie in de tuin te drinken, maar Kasper besloot toch anders. Hij zou een vliegtuig kopen. Verder vond hij het vooral erg leuk om zijn eigen vragen te beantwoorden.
Mireille vond de vragen heel diepgaand, maar dat was voordat de vierde vraag uit de hoed kwam: ‘Welke superkracht zou je willen hebben?’ Ze zouden allebei een einde maken aan alle oorlogen. Superschattig. Het leek wel een missverkiezing.
Het zou me trouwens leuk lijken om met Fred zo’n vragenspelletje te doen. Ik zie het helemaal voor me:
‘Fred, welke superkracht zou je willen hebben?’
‘Hoezo, willen hebben?’
‘Ehhh… gewoon. Welke superkracht wil je hebben?’
‘Insinueer je nou dat ik geen superkrachten heb?’
‘Ehhh… nou…’
‘Nee serieus. Denk jij dat ik geen superkrachten heb?’
‘Volgens mij begrijp je de vraag niet, Fred.’
‘Ik begrijp de vraag prima. Jij zit me gewoon te beledigen.’
‘Helemaal niet, ik …’
‘Jij zegt gewoon doodleuk dat ik geen superkrachten heb.’
‘Zo bedoel ik het niet.’
‘Nee, maar je zegt het wel.’
‘Ehh …’
‘Moet je niet doen, moet je niet doen.’
Is toch ineens een stuk minder gezellig, nietwaar?
Tot slot onze Paul. Die had het weer zwaar vandaag, want hij moest iemand wegsturen. Godverdikke, dat is toch altijd zo lastig. Zeker omdat hij echt van Marlies houdt. Het kan snel gaan. Gelukkig liet ze twee kleffe krentenbollen van Albert Heijn voor hem achter. Dat maakt het vertrek toch een stuk draaglijker.
Wat Paul op dat moment nog niet wist, was dat ook Marjo plannen had om haar koffers te pakken. Ze had geen zin om te wachten op vrouw nummer 7 en 8 en wil thuis kijken of het gemis ontstaat. Ik hoop het voor ze, want ze zijn een mooi stel. Wat ik bijvoorbeeld aan Marjo zo leuk vind, is dat ze uit Limburg komt, maar dat je dat niet aan haar T-shirt kan zien.
Tot morgen! Dan krijgt Paul er weer twee. Godverdikke, die man moet doodmoe zijn.
***
Wil je echt iets leuks meemaken? Kom dan naar mijn schrijfevent op 5 november in AFAS Theater Leusden. Het wordt een echt feestje. Meer info.
Cursus creatief schrijven volgen?
